Intens tevreden lopen de twee dames de trap af naar de hal van hun Rotterdamse flat. Daar is de vergadering van de Vereniging van Eigenaren. In de kille hal zitten de flatbewoners op klapstoelen in een kring. De dames schuiven aan. Ze hebben hard gewerkt als onbezoldigde bestuursleden, een van hen naast nieuwe baan én baby. Uren aan vrije tijd gingen op aan het regelen en laten uitvoeren van complexe onderhoudsklussen. Leuk om daar nu de complimenten voor te krijgen. Misschien zelfs wel een bosje bloemen.
Ze hadden geen rekening gehouden met de jaarlijkse onderhoudsbeurt van de cv-ketel. Een routineklus die bij een van de bewoners was uitgelopen op een kleine ramp: de monteur stelde dat een veiligheidsbeugel moest worden aangeschaft van 100 euro. Volgens de bewoner was die beugel onnodig. De monteur vond het noodzakelijk: het zijn veiligheidsregels. Bewoner boos. Monteur ook.
„Ik ga geen hon-derd euro betalen voor een zinloos beugeltje!”
Er is geen betere manier om Nederland te leren kennen.
Vluchtelingen die in Nederland mogen blijven, zouden geen inburgeringscursus moeten doen maar een tijdje zitting kunnen nemen in een VvE.
Het flatleven kan ook mooi zijn. Toen een buurman in zijn scootmobiel boodschappen ging doen, onwel werd en in het ziekenhuis belandde, zat ineens zijn (grote) hond alleen. Het gejank klonk door de hele flat. Binnen twee uur waren buurvrouwen verenigd in een uitlaatschema. De hond bleek te eenkennig voor een logeerpartij.
Weken hielden de buurvrouwen het vol. En toen de buurman nóg langer weg bleef, werd een nieuwe plek gevonden. Een thuis met een groot stuk land dat hem als onrustige, eenkennige hond zou bevallen. Helaas durfde de hond niet in de auto, dat kende hij niet. Tijdens het sjorren en trekken ontsnapte hij en rende de weg op. Een buurvrouw hield net op tijd een tram tegen door er zwaaiend voor te springen. De ander holde achter de hond aan.
Wild op zoek naar een man in een scootmobiel rende de verweesde flathond als een wolf door de straten. De buurvrouw hijgend in zijn kielzog. Pas drie wijken verder liet de uitgeputte hond zich aanlijnen. De buurvrouw van de beugel van 100 euro bracht daarna de hond alsnog in de auto naar zijn nieuwe baasje aan de andere kant van het land. Ze belde een week later om te vragen of het hem goed ging. Het ging hem goed.
Een dag na de VvE-vergadering stond bij de bestuursleden een fles champagne op mat. Een pluim voor het harde werk. Zo zouden vluchtelingen de Nederlanders moeten leren kennen: een volk dat flink kan zaniken maar uiteindelijk valt het erg mee.