De (toen nog aanstaande) trouwpartij van de Jordaanse kroonprins drong zich vorige week aan mij op – hebt u op Twitter onze koning en koningin gezien? Wel een diep decolleté voor een islamitische bruiloft! Maar ik wil toch nog even terugkomen op een dringende oproep op 26 mei van een consortium van EU, tien EU-leden plus het VK aan Israël om geen Palestijnse scholen meer te slopen op de Westelijke Jordaanoever. Althans, geen scholen die met hun hulp zijn gebouwd.
What’s new, zult u vragen. Ja, nee, niks eigenlijk. Israël sloopt nu eenmaal scholen, en talrijke andere Palestijnse gebouwen in bezet gebied, en de EU en individuele Europese missies hebben eerder tegen zulke plannen geprotesteerd. En dan worden ze tóch gesloopt, want volgens het Israëlische gezag zijn ze gevaarlijk bouwvallig of hebben ze geen vergunning – en die krijgen ze nauwelijks tot nooit.
De verklaring van 26 mei reageerde op de sloop van een school in het dorp Jubbet adh Dhib; „geschokt door het nieuws”, aldus een woordvoerder, én de dreigende sloop van nog 57 scholen, met 6.550 leerlingen. De Noorse hulporganisatie NRC, die ook deel uitmaakt van bovengenoemd consortium, meldde dat de leerlingen van de gesloopte school hun toevlucht hadden gezocht in tenten, en dat die vervolgens door de Israëlische autoriteiten waren geconfisqueerd. Het consortium wil wel graag het geld terug voor alles dat sinds 2015 is gesloopt of in beslag genomen, 1.292.000 euro in totaal.
Het West Bank Protection Consortium (waar Nederland níet bij zit, zie ik) werd in 2015 gevormd om gedwongen verplaatsingen van Palestijnen, immers oorlogsmisdrijf, te voorkomen. Het heeft dus weinig succes, getuige ook Ein Samia, dat zojuist door zijn 178 inwoners is verlaten. Ik citeer hier de Israëlische mensenrechtenorganisatie B’Tselem: „Israël heeft hun het leven ondraaglijk gemaakt, en de bewoners geen andere keuze gelaten. Jarenlang hebben ze geleden onder geweld van Israëlische militairen, onder geweld door kolonisten met de volledige steun van de staat, onder extreme beperkingen aan de bouw van woningen en infrastructuur, en ook onder sloop.”
Nog één kwestie dan, de ex-nederzetting Homesh, illegaal gebouwd op Palestijnse privégrond en in 2005 ontruimd door toenmalig premier Sharon in een deal met president George Bush. De wet van toen is in maart door de huidige, extreme regering-Netanyahu teruggedraaid, onder Amerikaans protest („bijzonder provocerend!”). Officieel mag het nog steeds niet, zelfs niet onder de Israëlische wet, maar met stilzwijgende instemming van regering en leger zijn kolonisten aan het werk om Homesh weer te bevolken. En de Palestijnse buren te belagen, want dat hoort erbij.
De scholen, Ein Samia en Homesh zijn drie topjes van een enorme ijsberg, de ijsberg van de doorgaande feitelijke annexatie van de Westelijke Jordaanoever, waar de radicaalste kolonisten de wet voorschrijven en de 2,5 miljoen Palestijnen steeds verder worden ingeperkt. Minister van Nederzettingen Bezalel Smotrich heeft aangekondigd het aantal kolonisten te zullen verdubbelen, van 500.000 nu tot een miljoen, en het werk daaraan is allang begonnen.
Amerika en Europa protesteren, zie boven, fluisteren tweestatenoplossing en gaan vervolgens over tot de orde van de dag. Met hun medewerking is juist de ondemocratische éénstaatwerkelijkheid verwezenlijkt.