Apple-producten leven in een lane of their own, en dat is niet zo omdat ik dat vind. Het verschil tussen Apple en de rest is zo groot dat we hun producten onbewust onderscheiden wanneer we het over ze hebben. Je hebt de mobiele telefoon, en je hebt de iPhone. Je hebt laptops, en je hebt Macbooks. Je hebt tablets, en je hebt iPads. In me puberale levensjaren besloot ik al dat ik nooit een ander merk hoefde te proberen dan Apple als het om technologie gaat.
Voor mijn eerste iPhone was ik in het bezit van een BlackBerry Bold. Iedereen om mij heen had toentertijd een BlackBerry, behalve het meisje waar ik op dat moment smoorverliefd op was. Zij had een iPhone 3, in een tijd dat je dit apparaat sporadisch in iemands bezit zag. Sindsdien was ik niet alleen verliefd op die dame, maar ook op haar tellie, en toen m’n Telfort-abbo afliep, bekeerde ik me tot de iPhone.
Het instapmoment kwam voor mij met de iPhone 4, in een tijd dat de touchscreen-telefoon zich als een pandemie begon te verspreiden onder de mens. Het idee was nog even wennen, een telefoon zonder toetsen. Uiteindelijk bleek het meer een geval van wennen aan het feit dat het zo makkelijk went allemaal once you go Apple.
Tot de dag van vandaag buy ik consequent Apple-producten alsof zij een wapen tegen me hoofd houden iedere keer wanneer ze met iets nieuws komen. In die libi zijn er al genoeg keuzes te maken, bijvoorbeeld welke jas ik aandoe als ik de deur uit ga, of wat ik iedere avond moet eten, dus bespaart het mij tijd en energie dat er een merk als Apple is. De gebruiksvriendelijkheid, bijvoorbeeld te ervaren in het feit dat al hun producten automatisch synchroniseren, maakt dat je mij als klant al hebt. Een man als ik leeft in dat opzicht voor eenvoud. Diezelfde eenvoud uit zich ook in het design. Kijk alleen al naar een iPhone.
Zo’n omdoos etaleren op mijn dressoir voelt als een extra designvoorwerp in huis
Mijn liefde voor Apple gaat zover dat ik het vertik om een hoes voor mijn telefoon te halen. Ik sluit liever een maandelijkse verzekering af tegen schade dan dat ik een hoes koop, omdat ik m’n iPhone wil zien zoals-ie is designed. En ook al heb ik dat ding vaak zien barsten, de oplossing was voor mij nooit om een hoes te kopen.
Wat ik ook doe, is de omdoos van ieder Apple-product maandenlang bewaren, omdat ik het zonde vind om die shit weg te gooien. Zo’n omdoos etaleren op mijn dressoir voelt als een extra designvoorwerp in huis. Dozen van andere producten zijn altijd zo onhandig, met van die flappen die nooit meer terug vormen naar de oude staat wanneer je ze openmaakt. Die Apple-omdoos schuift daarentegen in mekaar als twee puzzelstukjes. Te mooi om gelijk weg te gooien. In mijn woonkamer ligt nog steeds de doos van mijn meest recente aankoop, een MacBook Pro 2023, die ik inmiddels al langer dan een kwartaal heb. Design really matters, en wanneer je dit goed doet uit zich dat in ieder detail.
Wel moet ik zeggen dat het met al die ‘nieuwe versie’ Apple-producten met minimale verschillen nowadays nogal uit de hand loopt, evenals met de prijzen. En als je daarnaast in weging neemt welke rol techbedrijven als Apple spelen in de schending van mensenrechten, bijvoorbeeld in Congo, dan is dat toch een smet op de legacy van het merk. Jammer dat producten die zulke schoonheid in zich hebben in a way bebloed zijn. Er is in Congo namelijk een grote genocide gaande, omdat kapitalistische forces grondgebieden willen overnemen zodat zij hun mijnbouw voort kunnen zetten. Dit alles wordt gedreven door money, omdat bepaalde mineralen die daar worden geput nodig zijn voor de productie van al die apparaten. Maar ik zeg je eerlijk, als ik stil moest staan bij alle misstanden die voortvloeien uit het kapitalisme zou ik nooit meer een stap zetten.