Bont en blauw moeten mevrouw Spijker en haar vriend zich gaan betalen. Óf ze moeten stoppen met hun relatie. Wat is er aan de hand? Mevrouw Spijker (67) woont haar hele leven in Rotterdam. Haar vriend in Brabant. Hij rijdt regelmatig naar Rotterdam en zet zijn auto voor haar deur. Natuurlijk. Altijd was parkeren na zes uur en in het weekend gratis. Plotseling niet meer.
Rotterdam is in een rotgang betaald parkeren aan het invoeren in de héle stad. Tot elf uur ’s avonds én in weekenden. Voor mij ontstaat hier een ramp, zegt Ria Spijker tijdens een inspraaksessie in de gemeenteraad, met veertien anderen. De bezoekerspas waarmee parkeren minder kost, is snel op. Zeker als ze ook nog ánder bezoek ontvangt. Daarna kost parkeren in haar wijk 2,76 per uur. Ze kan het niet betalen. De visite blijft weg, voor de liefde is het funest.
Mevrouw Spijker is lang niet de enige. Gemor klinkt in de hele stad.
Zes van haar zeventig leden verloor Biljartvereniging Kralingen na de invoering. Het zullen er meer worden, sombert voorzitter Dirk Dekker. Het is een club voor mensen uit verschillende wijken die een potje willen biljarten onder elkaar. De meeste leden zijn gepensioneerd en willen niet thuis blijven zitten. Maar een tientje per avond is veel geld. En ook lang niet iedereen durft in het donker in de metro.
Kerkgangers die zondagochtend naar de evangelische broedergemeente komen, moeten midden onder de kerkdienst hun parkeerapp aanzetten. Áls ze komen. Mensen moeten er nu over nadenken, geld kun je maar een keer uitgeven, zegt predikant Christiaan Lindner. In zijn kerk zijn mensen niet alleen aan het bidden, zegt hij. De kerk is de hele week door ook een soort buurthuis. Mevrouw Spijker polste de moskeeën. Zelfde verhaal.
Het beleid van de gemeente is parkeerdruk verminderen, al wordt die lang niet overal gevoeld. Een ander doel is geld verdienen: de komenden jaren leveren al die extra uren parkeergeld tientallen miljoenen euro’s op. Rigoureus minder auto’s in de stad is geen ambitie: een parkeervergunning kost maar 8 euro per maand.
De sociale kosten zijn hoog. Opeens moet er extra worden betaald voor een bezoekje aan een tante, de kapper, de moskee, de markt, ouders en vrienden. Wie genoeg geld heeft, kan er de schouders over ophalen. Een kop koffie op een terras kost ook wat. Maar veel Rotterdammers hebben het geld niet los in de zak. En lang niet iedereen kan even op de fiets springen. Thuisblijven wordt nóg goedkoper.
Mevrouw Spijker voelt zich een tweederangs bewoner, zegt ze met rechte rug. Het is alsof de gemeente voor haar bepaalt hoeveel bezoek ze mag ontvangen.